Kenapa orang selalu
berpakaian hitam
semasa majlis pengebumian dan tamat belajar?
Kedua–dua hari melambangkan penamat.
Adakah ini pakaian seragam untuk
bakal penganggur?
Adakah awak malu untuk tamat belajar selepas
bermain dan tak buat apa–apa selama 4 tahun?
Jangan cakap begitu. Awak paling suka bermain
berbanding orang lain.
Yoon Hye–ji! Awak tak mahu hadiri
majlis tamat belajar awak sendiri?
Oh Tuhanku... Saya rasa geram.
Pelajar teater dan filem tak sepatutnya
kerap pergi ke sekolah.
Awak akan datang, bukan?
Adakah awak berada di dalam teksi sekarang?
Awak semua patut datang ke sini.
Tukang urut di sini sangat bagus.
Ia 100 kali lebih seronok daripada
menerima sijil tamat belajar.
Kita patut ambil gambar kita berempat!
Jangan kolot sangat.
Datang saja ke salun kecantikan ini.
Ini masanya untuk ubah rupa.
Rupa kita sudah okey.
Kita semua sudah jadi wanita baru sekarang.
Saya pula sangka kawan–kawan saya hanya
bersolek sehari sekali saja.
Saya sudah tempah tempat untuk kita semua.
Datanglah ke sini sekarang.
Sesiapa saja boleh buat tempahan.
Saya dengar awak kenal pemilik kedai itu,
jadi awak dapat diskaun 90%.
Awak agak kolot.
Jom pergi ke kelab malam ini.
Salah seorang, pilih seorang lelaki.
Saya akan berbual dengannya dan pastikan
awak akan terus dapat memikat hatinya.
Cepat datang ke sini!
(LITTLE BLACK DRESS)
(Yoon Eun–hye)
(Park Han–byul)
(Yoo In–na)
(Cha Ye–ryun)
Sudah tamat belajar!
Ayuh!
Jom!
(10 bulan kemudian)
Pemain besbol yang berkulit gelap?
Atau pelajar pertukaran yang pendek?
Saya rasa model berkulit pucat yang
memiliki kaki yang panjang.
Tapi dia tak nampak pucat sangat
bila di bawah sinaran matahari.
Kenapa saya sibuk ingin
pedulikan tentang awak?
Hei.
Mereka sudah mula muntah sekarang.
Di manakah saya?
Di rumah awak.
Apakah tarikh hari ini?
11 November.
Awak tak apa–apa?
Alamak!
Oh Tuhanku!
Awak sudah hidup kembali?
Tak.
Saya ada di dalam tab mandi, tapi buih sabun
nampak seperti koktel, jadi saya muntah lagi.
Belilah sebuah kereta untuk diri awak.
Rumah awak sangat jauh.
Jangan risau, saya naik teksi.
Teksi peribadi.
Ibu bapa awak adakan sebuah
temu ramah lagi untuk awak?
Emak saya sedang telefon. Selamat tinggal!
Stesen seterusnya, Mok–dong. Mok–dong.
Saya seorang yang sangat pemalas.
Kenapa saya tamat belajar terlalu awal?
Saya sudah tiada alasan lain sekarang.
(Hari ini ulang tahun kita yang ke–1000 hari)
(Saya rindu bercumbu dengan awak di bilik ceramah yang kosong.)
(Saya akan tunggu di taman permainan
berdekatan rumah awak ? Soo–hwan.)
Awak sudah sampai.
Sudah lama kita tak lakukannya.
Maksud saya...
Sudah lama saya tak jumpa awak.
Awak apa khabar?
Nah...
Kita hentikannya sekarang.
Kita sudah pun putus hubungan.
Maksud saya, kita sudah berpisah
jadi tak perlu berjumpa seperti begini lagi.
Kenapa?
Awak fikir awak boleh jumpa lelaki yang
berjaya dan berkahwin dengannya?
Saya nak fokus kepada diri saya sendiri.
Fokus?
Saya bercinta dengan awak selama 3 tahun.
Saya tak pernah nampak awak fokus
terhadap benda lain selain membeli–belah.
Walaupun kita pergi ke motel berdekatan.
Awak sentiasa perlu
Awak sentiasa perlu naik teksi peribadi dan
Awak tak pernah minum apa–apa minuman selain
Starbucks atau Coffee Bean!
Apa yang awak nak daripada saya?
Setiap kali kita bermalam di hotel,
awak akan tengok ke dalam dompet saya.
Setiap kali saya minum kopi, awak kata ia
lebih mahal daripada harga sebuah sajian.
Yang paling teruk...
Sanggup awak belanja saya makan burger murah
semasa hari jadi saya?
Saya seorang graduan universiti sekarang!
Awak fikir saya masih cintakan awak lagi?
1,000 hari yang lalu, saya takut
dia tak akan mahu bercinta dengan saya.
Hari ini saya takut
dia tak mahu lepaskan saya.
Dulu saya suka bercinta dengan lelaki muda
tapi saya tak rasa kita patut berada di sini.
Jom belajar di luar negara.
Ya, duduklah. Itu tempat duduk VIP.
Itu tempat duduk awak, jadi duduklah.
Adakah awak perlu pikat pelajar
sekolah menengah untuk dapatkan visa?
Saya nak pergi ke luar negara sebelum
ibu bapa saya bercerai.
Awak akan tolong saya, bukan?
Ini milik awak!
Awak tak tahu, bukan?
Kalau awak nak belajar, langkah pertama ialah
berhenti keluar dengan saya.
Saya nak balik.
Hye–ji! Hei!
Saya pergi dulu, selamat tinggal!
Saya akan berikan awak beg saya! Hei!
Saya benar–benar akan berikannya! Cepatlah!
(Dukacita dimaklumkan anda tidak terpilih
untuk filem 'Perfect Couple')
Awak nampak tak fokus.
Saya terima mesej daripada makmal.
Ijazah Psikologi di
Universiti Kebangsaan Seoul.
Selepas tamat belajar,
semasa semester pertama pengajian master...
Nampaknya awak sudah belajar
dengan rajin.
Malah awak belajar di sekolah yang bagus.
Adakah kita pernah berjumpa sebelum ini?
Tak.
Saya tak begitu yakin
dengan awak.
Tapi saya akan berikan awak peluang.
Tak apa, sila duduk.
Tae–hui sangat menyukai gula–gulanya.
Ayah, nah...
Adakah dia mempunyai potensi?
Dia masih ada satu tahun lagi sebelum
ujian kemasukan universiti yang seterusnya.
Ada banyak masa lagi.
Awak tak perlu terburu–buru.
Bukan mudah nak besarkan seorang genius.
Saya sanggup membiayai dia
sebanyak 2 kali lagi.
Baiklah.
Saya akan biaya yurannya
untuk 5 ujian kemasukan.
Saya akan bekerja keras kali ini.
Saya akan pastikan saya berjaya masuk ke
universiti pada kali ke–3, Ayah.
Saya sangat yakin dengan dia.
Sesetengah orang suka seni dan sukan.
Mereka hanya gunakan badan mereka.
Saya tak sukakannya.
Mereka tak mahu masuk ke universiti pun.
(Satu–satunya kawan saya yang sudah bekerja!
Bagaimana dengan kerja awak?
Saya ada temu ramah yang dungu? Yoo–min.)
Adakah awak Lee Yoo–min?
Tak apa, sila duduk.
Awak tak hodoh seperti yang saya sangkakan.
Awak rapat dengan Pengarah Jang?
Maafkan saya?
Orang yang kenalkan awak kepada saya.
Ya, sebenarnya...
Beritahu dia, kalau dia tolak
drama saya untuk filem itu,
saya tak akan ambil dia berlakon lagi.
Filem itu ialah debut Hollywood dia.
Pengurusnya kata dia
tak akan berlakon di Korea lagipun.
Tak mungkin dia dapat berlakon di Hollywood.
Dia tak fasih berbahasa Inggeris.
Saya dengar dia belajar di luar negara.
Pergi ke luar dan buat kerja, okey?
Pergi sekarang.
Cepat! Cepat!
Awak tengok apa? Pandang saya.
Ya.
Saya tak begitu rapat dengan Pengarah Jang.
- Oh... Awak memang luar biasa. - Maafkan saya?
Ribuan gadis yang lain sanggup
buat apa–apa untuk dapatkan peluang ini.
Jangan berlagak seperti awak tak main tipu.
– Awak nak pergi ke sauna? – Maaf?
Untuk berus badan awak?
Kenapa awak berpakaian begitu?
Saya disuruh untuk memakai seluar sukan.
Meskipun begitu, berani awak datang ke sini
dengan berpakaian seperti begitu?
Ia bukan kerana saya disuruh.
Saya ingin jadi penulis. Saya kerja di sini
bukan untuk tulis dan pakai sut.
Pembantu penulis tak perlu menulis.
Kenapa pembantu penulis?
Saya tak peduli kalau awak tiada imaginasi.
Saya mahu seseorang yang rajin.
Seseorang yang boleh pilih dan adakan
temu ramah dengan bagus dan sediakan kajian.
Sebenarnya...
Awak tak sesuai berada di sini...
Okey, datang ke kerja esok.
Pergi ke gedung serbaneka sekarang
dan beli pakaian yang cantik.
- Maafkan saya, tapi... - Awak cantik orangnya.
Kalau awak nampak bergaya, mesti ramai
yang ingin berbual dengan awak.
Dan pandang saya seorang saja.
Tengok saya.
Hei.
Bagus, awak sudah sampai.
Kerana awak suruh saya datang ke sini.
Saya perlu beritahu awak sesuatu.
Saya rasa gementar sekarang.
Ada sebuah temu janji hari ini.
Siapa?
– Bukan saya. Awak. – Apa?
Saya mahu beritahu awak pada minggu lalu
tapi saya terlupa.
Saya nampak teruk. Perlukah saya pergi?
Kita boleh pergi membeli–belah sekarang.
Saya pun nak beli kasut.
Guna kasut saya. Kita sama saiz.
Yang ini kasut baru.
Awak tak boleh batalkannya saja?
Dia kawan saya.
Awak memang jenis gadis idamannya.
Dia nampak gambar awak di laman web saya
dan minta saya untuk kenalkan awak kepadanya.
Siapa yang masih suka tengok laman web?
Gambar parti hari jadi Min–hee.
Awak tahu yang mana, bukan?
Gadis itu bukan saya.
Dia sudah hilang pada malam itu.
Jangan bimbang.
Saya akan pastikan dia kembali.
Datuknya sangat terkenal.
Dia amat kaya.
Dan... Dia berusia 29 tahun. Tak apa, bukan?
Saya harap dia matang seperti usia 29 tahun.
Tak perlu berharaplah.
Otak lelaki berhenti berkembang
semasa 17 tahun.
Sekolah apa?
Sekolah Menengah Hyundai, kemudian New York.
Dia akan ambil alih syarikat bapanya.
Berapakah ketinggian dia?
Lebih kurang 6 kaki?
Tapi orang lelaki suka tambah beberapa inci
pada ketinggian mereka...
Kalau begitu, mungkin 5' 9'' atau 5' 10''.
Baju apa yang patut saya pakai?
Saya rasa kita berdua sedang melihat
baju yang sama sekarang.
Saya teringat tentang parti pelajar baru.
Malam yang teruk.
Saya sudah beli 9 sejak malam itu.
Genapkannya menjadi 10.
Yang ini sangat berbeza.
Ya, betul.
Ia sesuai untuk temu janji dan
acara–acara lain.
Ia sesuai untuk majlis perkahwinan dan
majlis pengebumian juga.
Bahagian belakangnya nampak cantik.
Orang lelaki akan ikut awak.
Betul.
Bagaimana temu ramah tadi?
Awak akan bekerja di sana?
Awak ambil masa yang lama untuk tanya saya.
Tak mahu?
Tak. Saya tiada pilihan lain.
Bayaran sekali.
Ini sifat yang pentingkan diri sendiri.
Kenapa Soo–jin pentingkan dirinya
kalau dia bekerja di sebuah syarikat?
Cuba awak fikirkannya.
Dia kaya, tapi bekerja keras.
Bukankah itu pentingkan diri?
Apa?
Kalau seorang gadis yang mampu sara dirinya
bekerja di sebuah syarikat.
Orang miskin yang lain pula
akan menjadi penganggur.
Sebab itukah awak tak pernah bekerja?
Saya cuma ingin tolong masyarakat.
Tapi Soo–jin ada kerja, berhenti berlakon,
bekerja keras untuk mencapai cita–citanya.
Dia mempunyai impian.
Jadi apa maksud semua itu?
Awak bekerja kerana awak perlu kerja,
kemudian awak pula yang melebih–lebih.
Kalau Soo–jin ada di sini, mesti awak berdua
bergaduh sambil tarik rambut.
Oh Tuhanku.
Hye–ji!
Awak buat kami tertunggu–tunggu.
Kesesakan lalu lintas teruk hari ini.
Tak apa, hentikannya.
Wow!
Awak nampak sama seperti di dalam gambar.
Saya Lee Seok–won.
Adakah awak Lee Yoo–min?
Ya.
Awak sebaya dengan Hye–ji... 24?
Ya, saya tamat belajar pada tahun ini.
Jangan pandang rendah kepadanya.
Awak boleh buat begitu kepada dia nanti.
Hei...
Saya akan buat begitu sekarang.
Kalau awak pelajar teater dan filem...
Adakah awak akan menjadi seorang pelakon?
Bolehkah semua atlet memenangi pingat emas?
Apa kata awak balik agar kami boleh berbual?
Jangan risau, peminat lelaki saya
sudah lama nak berjumpa dengan saya.
Kenapa awal sangat awak pergi ke kelab?
Pelanggan awal dapat bilik VIP.
Awak tak tahukah?
Telefon saya nanti, saya nak balik sekarang.
Jumpa lagi.
Oh Tuhanku.
Hye–ji cantik, bukan?
Siapa? Dia?
Dia agak popular.
Awak suka gadis seperti bagaimana?
Saya?
Saya...
Di dalam foto atau di depan mata...
Gadis itu nampak sama saja.
Sukar nak cari gadis seperti begitu.
Jom. Awak bawa kereta awak?
Mungkin saya patut bawa tadi kalau saya
tak sukakan awak.
Apa?
Awak minum arak tak?
Ya, tapi saya tak pandai pegang gelas arak saya.
Jom.
Wanita tak suka diberitahu yang
mereka adalah manja.
Tapi mereka suka dimanjakan oleh lelaki.
Sangat ironik, tapi sesuai dengan saya.
Jom pergi?
Sempurna.
Helo.
Ini saja?
Ya.
Awak belanja dengan boros macam Paris Hilton
tapi awak tak pandai buat kajian.
Ambil barang ini dan ikut saya.
Ya.
Cita rasa yang teruk.
Awak memang luar biasa.
– Mesyuarat dibatalkan. – Maaf?
Dia tak boleh fokus di Seoul.
Dia ingin menulis di Pulau Jeju.
Saya tak bawa barang–barang saya.
Oh Tuhanku.
Kenapa awak fikir awak dijemput sekali?
Jangan perasan.
Ikut saja arahan yang diberi.
Adakah saya hanya perlu buat rumusan?
Tak, sesuatu yang lebih penting.
Pasangan kembar itu akan memakai
topi Power Ranger.
Bawa mereka balik dan beri anjing makan.
Pastikan ia makan makanan diet untuk anjing.
Kalau awak tak pasti, awak saja yang makan.
Kenapa awak tiada kereta?
Kerana dia miskin.
Saya miskin hanya kerana saya tiada kereta?
Kalau awak kaya, awak mesti ada kereta.
Bila saya sudah dewasa, saya akan belikannya.
Adakah awak ingin berkahwin dengan saya?
Diam! Bila awak meningkat dewasa nanti,
dia sudah menjadi seorang nenek yang tua!
Dia boleh ambil suntikan di muka
seperti emak, si dungu!
Apa? Si dungu? Saya lebih tua daripada awak!
Awak panggil saya dungu dulu.
Hei!
Bila emak awak pulang nanti...
Bukan kerana saya pukul awak.
Awak perlu beritahu dia yang
awak bergaduh, okey?
Hei!
Kita bergaduh selepas dia balik, okey?
Saya tak lembab.
Jangan bimbang,
kami tak akan timbulkan masalah kepada awak.
Awak boleh balik sekarang, jangan risau.
Okey, awak memang terbaik. Saya balik dulu.
Selamat tinggal!
Oh Tuhanku! Itu filem kegemaran saya juga!
– Betulkah? – Ya!
Fantastik! Hebat!
Saya gembira kerana saya balik ke Korea.
Maafkan saya.
Saya terlambat untuk...
Kerana saya pelajar lambat. Pelajar nakal.
Fuh...
Makanlah.
Jemput makan.
Makan, makan.
Hei... Mari ke sini.
Awak letak racunkah?
Perempuan gila.
Bagaimana nak tulis surat perletakan jawatan?
Berhenti saja dan matikan
telefon bimbit awak ? Min–hee.
Awak sepatutnya tulis
kata–kata cacian ? Hye–ji.
Hantar sampul surat yang kosong.
Tiada siapa akan baca lagipun? Soo–jin.
Bukankah awak...
Lee Yoo–min?
Lee Yoo–min.
– Ya? – Apa? Lee Yoo–min?
Ia agak berat, ambillah.
Wow! Awak sudah menang?
Gembira bertemu awak, Yeong...
Yeong–mi, Kim Yeong–mi.
Saya tak tahu yang awak berminat
dengan tempat begini.
Saya tak berminat,
cuma saya ke sini disebabkan oleh
seseorang yang saya kenal.
Terima kasih.
Tak mungkin.
Bukan mudah nak jadi seorang penulis TV.
Sudah lama awak
buat kerja ini?
Ya, tapi saya masih seorang pembantu.
Kalau projek ini berjaya,
saya mungkin akan jadi penulis bersama.
Jawatan itu kosong sekarang.
Baguslah kalau begitu.
Awak masih berhubung lagi dengan
sesiapa dari sekolah menengah?
Tak, malah saya jarang berjumpa
dengan kawan–kawan universiti saya.
Kami ingin berjumpa hari ini.
Awak nak ikut saya?
Tak mahulah.
Saya tak suka tempat yang bising.
Ya... Berseronoklah.
Hai! Okey...
Kawan saya.
Ada apa?
Hei, Seok–won!
Adakah dia kawan awak?
Isteri saya.
Apa?
Awak ialah isteri saya.
Awak sudah gila.
Dia yang gila.
Apa kita nak buat tentang dia?
Hye–ji.
Jom.
Tengok semua zombi ini.
Ini ialah kelab, apa yang awak jangkakan?
Yoo–min...
Awak tahu yang saya sukakan awak, bukan?
Awak sudah mabukkah?
Dan pada malam ini...
Saya benar–benar...
Tak mahu hantar awak balik ke rumah.
Dan sekarang...
Situasi ini sangat janggal.
Hei!
Awak sudah rapat seperti ini?
Kenapa?
Kami memang semakin rapat.
Awak tak tahukah?
Awak tahu tak?
Apa?
Jom pergi ke tandas.
Kami ingin hisap rokok sebentar.
Awak tak boleh pergi.
Wanita tak buang air kecil dan muntah
di tandas seperti lelaki.
Biarkan kami pergi.
Sudahlah.
Awak patut menolak kalau awak tak suka dia.
Kenapa pula?
Senyuman awak tadi nampak sangat janggal.
Awak nampak walaupun dalam gelap?
Duduk dulu.
Sudah sejauh mana hubungan awak berdua?
Kami belum bercium lagi.
Saya rasa kekok bila keluar dengan lelaki
selain daripada Soo–hwan.
Hei!
Memang tak sangka kawan baik saya
bercinta dengan lelaki sama selama 2 tahun.
Sungguh menakutkan.
Kalau awak suka dia, kekal bersama dia.
Kalau tak, tinggalkan dia.
Kenapa dengan pemetik rokok ini?
Berhenti merokok.
Apa pendapat awak tentang saya?
Awak sangat menyakitkan hati.
Dia tak pelik.
Cuba keluar dengan dia beberapa kali lagi.
Okey, saya tak rasa dia akan cederakan saya.
Nak saya hubungi kawan kita yang lain?
Saya rindukan mereka.
Baiklah.
Okey, saya akan tukar baju dan pergi ke sana.
Awak berdua jangan mabuk dulu.
Okey, 30 minit.
(Barangan yang disita)
Awak gembira sekarang?
Awak menggigil macam orang berusia 70 tahun.
Maksud awak 17 tahun.
Bagaimana dengan bahasa Inggeris awak?
Ya. Awak kata seorang pelajar universiti
sedang mengajar awak.
Ia sudah berakhir.
Dia tak mahir mengajar?
Bukan begitu.
Dia cium saya secara tiba–tiba.
Jadi kenapa awak pecat dia?
Saya beritahu kalau dia buat lagi,
saya akan tamatkan kelas itu.
Jadi?
Tiba–tiba.
Dia cium saya.
Awak sangat bertuah.
Taklah.
Saya memang tak guna. Saya rasa dia sengaja
buat begitu kerana tak mahu mengajar saya.
Apa?
– Tak mungkin. – Oh Tuhanku.
(Dukacita dimaklumkan anda tidak terpilih.)
Macam mana dengan kerja sepenuh masa itu?
Apa? Ya...
Apa perbezaan kerja sambilan
dan kerja sepenuh masa?
Kerja sambilan sama seperti tinggal bersama.
Kerja sepenuh masa seperti satu perkahwinan.
Kedengaran seperti rumit.
Tapi saya gembira selepas berhenti berlakon.
Hei! Lelaki itu!
Nampak dia?
Sangat tampan.
Saya nak bersama dia malam ini.
Saya bertaruh sebotol minuman yang
awak akan bersama dia.
Saya bertaruh kupon urutan yang
dia tak akan bersama lelaki itu.
Saya bertaruh dia terlalu mabuk untuk sedar
- apa yang dia sedang buat... - Hei! Ini mungkin cinta sejati!
Baiklah. Apa salahnya?
Jom minum dan keluar dari sini.
Okey.
Ayuh, minum!
Minum!
Jom lakukannya!
Oh, sakitnya kepala saya...
Yoo–min, awak patut kasihani diri awak.
Helo.
Tengok saya.
Adakah ini skrip yang saya tulis?
Kenapa urutannya berbeza?
Saya hanya buat yang pembantu penulis...
Adakah awak pengintip dari syarikat lain?
– Maaf? – Adakah awak seorang kaki botol?
- Tak... - Ramai pengarah mengadu yang
awak berbau arak...
Kenapa saya perlu dengar aduan seperti itu?
Maafkan saya.
Saya nak skrip filem lengkap
di atas meja saya dalam masa 2 jam.
Baiklah.
Kopi...
Minum, minum.
Awak patut belajar untuk bekerja keras,
bukan hanya nampak cantik saja.
Jaga diri.
Sungguh menyakitkan hati.
Macam lembu!
Yoo–min!
Bersihkannya saja.
Awak tak marah kalau awak di tempat saya?
Saya perlukan masa selama 2 hari.
Tapi awak siapkannya dalam masa 20 minit.
Awak sangat hebat.
Penulis utama sukakan saya bila
saya susun data untuk mereka.
Bila mereka mula bencikan awak?
Bila saya mula berikan idea.
Bila saya nampak wajah mereka yang bosan...
Rasa seperti nak tarik semula kata–kata saya.
Ibu bapa saya fikir saya gila kerana tolak
jawatan pegawai kerajaan demi kerja ini.
Tapi apa saya boleh buat? Ini impian saya.
Saya nak bekerja di stesen TV ternama...
Bukankah awak bekerja di stesen TV?
Saya tak diterima.
Saya pun baru saja bekerja di syarikat ini.
Kita berdua ialah pembantu penulis,
apa perbezaannya?
Saya tiada yang itu.
Yang ini?
Yoo–min...
Ya?
Kalau awak tengok penulis yang berjaya...
Teruskan.
Kebanyakannya nampak sangat cantik.
Jadi?
Patutkah saya ubah penampilan diri saya?
Patutkah saya lakukan pembedahan plastik?
Kalau saya cantik, adakah orang akan ambil
serius tentang idea saya?
Nampaknya penampilan memang amat penting.
Jangan cakap begitu. Dia sangat baik.
Saya teringin nak tengok bagaimana rupa dia.
Soo–jin sudah sampai.
Adakah Soo–jin baru merompak sebuah bank
untuk beli sebuah Bentley?
Oh Tuhanku!
Hei...
Siapakah lelaki di dalam Bentley itu?
Oh... Dia hanya kawan saya saja.
Kalau begitu, kenalkan dia kepada saya.
Atau saya.
Awak semua memang terdesak.
Saya rasa curiga.
Tak perlu baca tajuknya.
Pilih saja filem orang dewasa.
Nak belikan tiket untuk Hye–ji juga?
Ya, dia akan datang.
Dia tak jawab telefon.
Saya harap tiada sebarang masalah.
Taklah.
Itu Hye–ji.
Dia sudah sampai?
Adakah awak mula nampak benda bukan–bukan?
Di sana...
Awak nak beli seluar jeans itu?
Ia tak cantik sangat...
Awak sedang menari di kelab dan
pengarah itu ternampak awak?
Pada mulanya saya fikir dia ingin
mengorat saya.
Kim Tae–hyeon ada bersama dia tak?
Kim Tae–hyeon? Kim Tae–hyeon itu?
Ya.
Satu–satunya Kim Tae–hyeon.
Wow...
Kenapa semua selebriti membuat debut
dengan cara yang sama?
Jadi awak bekerja dengan
agensi yang sama bersama Kim Tae–hyeon?
Berapa banyak mereka bayar awak?
$100,000?
Mereka bayar sebanyak itu kepada orang baru?
Awak kata tiada kerja yang awak nak buat.
Awak kata 'bercinta' dengan kerjaya hanya
satu penipuan dan perkara sia–sia.
Saya tahu... Saya juga rasa agak aneh.
Adakah saya seperti sedang bermegah–megah?
Ya.
Okey.
Baiklah.
Saya perlu pergi. Kim Tae–hyeon sudah sampai.
Awak akan buat penggambaran dengan dia?
Sebagai pasangannya?
Mungkin. Kami bekerja dengan agensi sama.
Bagaimana kalau awak ada skandal dengan dia?
Tak mungkin. Dia tak tahu pun yang
saya wujud.
Saya akan hubungi awak, selamat tinggal.
Hati–hati memandu.
Saya teringin tahu apa agaknya akan terjadi
kepada gadis yang suka parti seperti Hye–ji.
Kalau dia tiada apa–apa nak dibuat
dalam kehidupannya,
saya terfikir untuk membantu dia.
Hye–ji boleh hidup seperti begitu.
Kerana dia tahu dia akan berjaya.
Hye–ji sangat cantik.
Awak fikir apa yang orang sering katakan
kepada dia sejak dia kecil lagi?
Kalau difikirkan, saya rasa Hye–ji
sudah lakukan yang terbaik untuk berjaya.
Setiap kali saya telefon, dia sibuk bersenam.
Dia selalu mendapat urutan
seorang lelaki yang dia kenali.
Dia ingin menjalani pembedahan plastik.
Dia sudah buat yang terbaik,
sebab itu dia berjaya.
Hye–ji sangat cantik dan
sekarang dia seorang selebriti.
Ibu bapa Min–hee sangat kaya.
Saya?
Saya...
Saya bijak dan boleh jaga diri sendiri.
Walaupun sekarang...
Lee Yoo–min!
Orang yang patut risau ialah...
Ialah awak.
Awak!
Apa?
Kenapa dengan Yoo–min?
Dia sudah ada pekerjaan.
Keluarganya bukan miskin.
Dia juga cantik.
Gaji yang biasa–biasa.
Kemahiran yang biasa–biasa.
Wajah yang biasa–biasa.
Semuanya biasa–biasa saja.
Sederhana.
Jangan cakap begitu. Yoo–min...
Dia boleh sesuaikan diri.
Sifat dia berubah bergantung kepada keadaan.
Seperti seekor iguana.
Awak maksudkan seekor sesumpah.
Dia tiada sebarang kemahiran.
Dia hanya tukar sifat mengikut keadaan.
Seekor sesumpah.
Lee Yoo–min?
Apa yang awak nak buat?
Kenapa awak hidup seperti begitu?
Yoo–min, dia sudah sangat mabuk.
Mungkin dia tak ingat apa–apa esok.
Patutkah kita belasah dia saja?
Saya nak keluar buat panggilan telefon.
Hye–ji kini terkenal
sehingga Apgujeong.
Tapi kami langsung tak
ucapkan tahniah kepada dia.
Bukankah itu Hye–ji?
Mungkin.
Dia sudah menjadi selebriti?
Mungkin.
Bagaimana dengan awak pula?
Awak berdua pelajar Teater dan Filem.
Dia sudah jadi artis, bagaimana dengan awak?
Oh Tuhanku.
Apa yang awak nak buat?
Awak fikir awak boleh berkahwin dengan
lelaki yang elok?
Awak masih belum capai apa–apa pun
pada usia awak. Saya tak sangka.
Kenapa dengan awak?
Kenapa? Kenapa?
Maaf, saya tak secantik Hye–ji!
Jawab telefon awak.
(Seok–won)
Jangan minum banyak sangat arak percuma itu.
Akhirnya, kita dapat jumpa bos.
Helo.
Apa pendapat awak tentang bar saya?
Ia sangat cantik.
Bagaimana awak berdua bertemu?
Dia kawan sekolah Hye–ji.
Hye–ji yang kenalkan kami.
Yoon Hye–ji?
Saya dengar mereka cuba nak cetuskan skandal
antara dia dan Kim Tae–hyeon.
Emak tirinya pemilik sebuah stesen TV,
jadi dia tahu semua maklumat ini.
Mereka cuba jadikan dia bintang terkenal.
Baguslah.
Memang pun.
Kalau awak ambil kursus yang sama dengannya,
mesti awak cemburukan Hye–ji.
Bukan semua pelajar kursus kami
akan jadi pelakon.
Si dungu.
Bukan semua atlet boleh menang pingat emas.
Dia seorang penulis penyiaran.
Betulkah?
Awak sudah terbitkan berapa karya?
Saya masih baru lagi.
Pembantu penulis rupanya.
Mesti rasa geram bila awak perlu melayan
karenah penulis.
Awak patut berkahwin saja dengan Seok–won.
Dia lebih bernilai daripada gaji awak.
Atau bercinta dengan saya?
Si dungu.
Awak bukannya cita rasa saya pun.
Saya akan beritahu emak tiri saya fasal awak.
Hubungi saya nanti.
Awak tak akan menyesal,
jadi jangan sia–siakannya.
Nikmati kehidupan awak.
– Agak seronok di sini. – Betulkah?
Dia memang boleh tahan.
Agak comel.
Dia suka bergurau, tapi dia baik hati.
Jom keluar dari sini.
Kenapa? Awak sudah mabuk?
Kenapa wajah awak sangat merah?
Jom.
Ke mana?
Seok–won! Apa khabar?
– Ya, gembira bertemu awak. – Lama tak jumpa.
Hai, Hye–rim.
Maaf, tapi saya perlu pergi sekarang.
Saya ada hal, saya pergi dulu.
Sudah lama saya tak jumpa awak.
Saya perlu pergi dulu.
Hei, Seok–won!
Oh Tuhanku!
Awak dapat tidur dengan nyenyak?
Jom tidur lebih lama lagi.
Saya perlu pergi ke kerja sekarang.
Awak kata awak cuti pada hari Sabtu.
Jom tidur lebih lama lagi.
Kita panggil perkhidmatan bilik
sebelum balik.
Awak bersama lelaki lain selain Soo–hwan.
Agak pelik.
Saya pun rasa janggal.
Saya tak rasa apa–apa pun.
Awak tak apa–apa?
Oh? Hye–ji kata dia nak datang ke sini.
Hye–ji?
Kita sudah nak balik. Kenapa dia nak datang?
Suruh dia datang ke tempat kolam.
Jom makan telur.
Oh? Siapakah itu?
Awak masih hidup lagi.
Hei.
Adakah awak mumia?
Awak pun tahu saya takut dengan air.
Kenapa awak pilih tempat ini?
Awak lebih menakutkan.
Pengurus suruh saya pakai baju ini.
Pengurus awak ialah teman lelaki baru awak?
Awak pasti awak pakai begini bukan kerana
awak sudah banyak buat dosa?
Hei.
Saya dengar awak bersama dengan Seok–won.
Bagaimana pula dengan Soo–hwan?
Sudah dilupakan?
Saya rasa ya.
Bagus.
Awak sudah lama bercinta dengan dia.
Awak patut berjumpa dengan ramai lelaki.
Awak akan dapat banyak pengalaman.
Tak elok jika terlalu mahir di atas katil.
Saya sudah tonton prebiu drama awak.
Seronok sesi penggambaran awak?
Tak. Saya tunggu lama untuk
cakap 1 ayat saja.
Saya perlu ambil kelas lakonan semula
bersama pelajar sekolah menengah.
Sungguh menjengkelkan.
Saya faham perasaan awak.
Badan saya rasa okey
tapi bahu saya agak sakit.
Hei, kawanku yang bijak.
Urutkan bahu saya.
Apa?
Kenapa saya yang perlu urut bahu awak?
Hei...
Awak fikir awak boleh pandang rendah kepada
saya kerana awak ada segala–galanya?
Oh Tuhanku... Awak menakutkan saya.
Tak bolehkah awak urut kawan awak yang penat
kerana dia sudah bekerja keras?
Adakah awak tahu apa erti bekerja keras?
Saya bekerja untuk sara hidup seperti awak.
Sudah tentu saya tahu.
Ia berbeza. Awak tak pernah berusaha.
Awak seperti baru menang loteri.
Awak tak rasakah yang awak tak matang
bila awak merungut seperti begini?
Tak matang?
Choi Soo–jin!
Pernahkah awak berada di tempat saya?
Jangan berani cakap begitu kepada saya.
Tolonglah bersikap matang, awak berdua.
Kawan boleh mengadu kepada satu sama lain
tentang perkara yang remeh, bukan?
Kalau mereka pernah mengalami situasi sama.
Betulkah?
Choi Soo–jin!
Itu yang awak cuba katakan?
Situasi sudah berubah, jadi persahabatan kita
juga perlu berubah?
Itu maksud awak?
Hye–ji...
Bukan epal yang mempunyai racun.
Tapi hati awak. Awak tahu tak?
Sangat...
Ya, Cik Choi. Sudah cukup.
Terima kasih.
Saya pasti awak pun tahu yang orang biasa
- boleh berlakon seperti begitu. - Baiklah.
Patutkah saya cuba sesuatu yang berlainan?
Saya pernah belajar tarian jaz...
Tarian atau nyanyian tradisional Korea...
Saya boleh berlakon
dalam bahasa Cina atau Inggeris...
Awak menyebabkan saya kehilangan segalanya.
Keluarga, kekasih...
Malah, kawan–kawan saya.
Sekarang, giliran awak...
Berhenti, berhenti, berhenti!
Apakah ini?
Kenapa kita buat penggambaran ini?
Pengarah...
Lepaskan saya.
Langsung tiada rakaman yang bagus.
Kenapa awak buat begini kepada saya?
Syarikat filem lain yang hantar awak ke sini?
Lepaskan.
Kenapa awak buat begini kepada saya?
Awak menyebabkan saya kehilangan segalanya.
Kerja saya, kawan–kawan saya...
Hye–ji akan lakukan dengan lebih baik.
Kita mungkin sudah mati sebelum ia berlaku.
Kenapa dengan salju buatan ini?
Helo?
Ya, helo.
Semuanya baik–baik saja.
Anak–anak awak sangat pandai dan bersopan.
Ya, mereka sangat sopan dan comel...
Mereka tak perlukan sebarang peraturan.
Mereka sangat baik.
(Pejabat Pendakwa Raya)
Saya perlu bayar tempat letak kereta,
jadi cepat sikit.
Kami sudah lama menunggu penceraian ini.
Biar kami uruskannya perlahan–lahan
Ini penceraian pertama saya.
Biar saya bertenang dulu.
Kalau awak nampak pendakwa raya atau hakim
yang awak suka, ambil saja gambarnya.
Saya akan aturkan temu janji awak.
Mereka berdua sudah cuba yang terbaik.
Kawan saya! Di manakah awak?
Panggilan terputus.
Tak, saya boleh dengar. Cakaplah.
Saya... Sudah lama tak makan benda itu.
Saya ingat awak selalu
makan benda itu sekarang.
Saya...
Saya masih belum datang haid.
Betulkah? Awak tak mahu jumpa doktor?
Doktor pakar sakit puan?
Ke mana lagi? Tak mungkin klinik haiwan?
Alamak...
Kalau awak guna alat ujian kehamilan?
Bukan awak yang lambat datang haid.
Jangan buat saya takut. Takutkan kehamilan...
Ia boleh menyebabkan tekanan dan bunuh diri.
Jangan risau, saya tak akan bunuh diri
walaupun saya mengandung.
Awak berjanji?
Ya. Kalau saya mati, saya akan tulis sesuatu
di atas batu nisan saya sebagai pesanan teks.
Hei! Jangan cakap begitu!
Sangat lega! Saya sudah keluarkan semuanya.
Watak utama yang awak tulis
sangat bagus.
Awak tak akan berhenti menulis demi
membesarkan bayi, bukan?
Selesanya.
Jangan risau, kita sangat selamat.
Senyum dan makan saja.
Saya agak gementar dan takut.
Bagaimana jika saya mengandung?
Buka mulut awak.
Sedap, bukan?
Tengok? Awak tak rasa mual pun.
Tak mungkin awak mengandung.
Awak lambat datang haid, itu saja.
Sedapnya. Makanlah lagi.
Makan lagi, kita akan bungkus makanan juga.
Yoo–min! Lee Yoo–min!
Telur–telur ini sangat mahal.
Saya tak faham.
Apa? Dinaikkan pangkat menjadi penulis ke–2?
Ya. Ramai undi si gadis yang datang
setahun selepas saya.
Mungkin dia ada kenal dengan sesiapa.
Alangkah bagusnya jika ia betul.
Saya rasa saya tak berbakat.
Semua ideanya diterima.
Dia menang anugerah di dalam
pertandingan skrip filem.
Nampaknya syarikat kita
tak mahu kehilangannya.
Mungkin saya patut berhenti kerja sekarang.
Sama ada idea awak diterima
atau menang anugerah.
Semuanya bergantung kepada nasib.
Tunggulah sehingga waktu awak tiba.
Tak ada orang jadi pembantu selama saya.
Awak nak tahu sesuatu tak?
Dalam filem bencana, watak utama
selalunya akan terselamat.
Tapi di sisi mereka, watak sampingan seperti
saya akan mati tanpa sebut apa–apa dialog.
Mereka mati ketika
makan, memandu yang tidur.
Ada juga yang sedang makan telur.
Tapi apa yang boleh awak lakukan?
Hiduplah seperti awak ialah watak utama itu.
Itu yang boleh buat awak kekal waras.
Tapi... Kita tak boleh jadi watak utama.
Betul.
Awak memang mahu jadi seorang penulis?
Awak ada impian, saya tiada...
Kenapa kita berdua begitu tertekan?
Awak tak suka makan kuning telur?
Buat saya rasa loya.
Saya tak suka makan putih telur.
Ia terlalu tawar.
Makan perlahan–lahan.
Terima kasih.
(Tengok ini! – Min–hee)
Hye–ji!
Sebuah parti di rumah?
Ya. Payudaranya jadi semakin besar selepas
dia dapatkan suntikan.
Dia benarkan seseorang ambil gambar itu
untuk tayang payudaranya?
Ada orang buat begitu sebagai gurauan.
Oh Tuhanku.
Adakah kita perlu pergi ke Busan sekarang?
Kenapa dia tak jawab panggilan?
Awak tiada nombor telefon pengurusnya?
Saya rasa dia dihantar ke Busan
agar wartawan tak dapat cari dia.
Dia takut dengan air.
Kenapa hantar dia ke kawasan pantai?
Saya tahu.
Saya harap dia tak buat perkara yang
bukan–bukan. Dia tak jawab panggilan.
Awak semua terlalu banyak berfikir.
Dia ada pengalaman sejak di sekolah menengah.
Dia kata dia palsukannya agar dia boleh
buat pembedahan plastik.
Lagipun siapa saja yang tak pernah cuba
bunuh diri ketika berada di sekolah menengah?
Saya tak pernah.
Saya pun.
Tapi saya nak cuba sejak kebelakangan ini.
Apa?
– Jom pergi. – Hei.
– Laju, laju. – Min–hee...
Jom.
Saya tak mahu sesiapa bergaduh.
Kita hanya perlu tenangkan dia, okey?
Di manakah bilik dia?
Di sini.
Tekan.
Awaklah yang tekan.
Kenapa saya yang perlu buat segalanya?
Awaklah yang tekan. Awaklah buat. Jari saya sakit kerana
saya sudah memandu sejauh ini.
Saya akan pandu balik nanti. Awak tekanlah.
- Saya tak boleh lakukannya. - Tak, awak yang tekan.
Apa yang awak berdua tengah buat?
Tekan sekali lagi.
Hye–ji!
Yoon Hye–ji!
Hye–ji!
Saya harap tiada apa–apa yang berlaku.
Hei! Yoon Hye–ji!
Hye–ji!
Alamak...
Hye–ji!
Tak apa.
Hye–ji! Buka pintu!
Hye–ji!
Apa yang kita patut buat?
Hye–ji!
Apa yang sedang berlaku?
Kenapa awak semua ada di sini?
Awak seperti baru ternampak hantu.
Awak selalu dapat bilik yang
cantik seperti inikah?
Mereka kata wartawan akan serang saya jika
saya berada di bilik yang murah.
Nak minum bir?
Sekejap saja awak sampai ke sini, bukan?
Awak memang tak apa–apakah?
Baik–baik saja.
Awak dah tengok di Internet?
Gambar awak sudah tersebar di Internet.
Kenapa kami tak tahu?
Siapa yang sebarkannya?
Mungkin seseorang di parti itu.
Mungkin saya patut jadi seorang
model seksi saja.
Saya dengar bayarannya lebih lumayan.
Saya dah tempah sesi urutan.
Awak nak ikut?
Atau awak semua boleh pergi ke pasar ikan
sementara saya diurut?
Kemudian, kita pergi minum.
Awak nak tinggal di sinikah?
Sekarang kita tahu dia sudah okey.
Jom kita balik. Ayuh pergi.
Awak tak mahu balik?
Nak saya balik bersendirian?
Kenapa dengan awak?
Kenapa kita perlu datang ke sini?
Untuk tengok dia sebenarnya baik–baik saja?
Kenapa? Cemburu dengan saya?
Awak fikir saya akan bunuh diri.
Adakah awak kecewa kerana saya masih hidup?
Ya.
Saya tak sanggup pandang awak.
Soo–jin...
Hentikannya. Kenapa awak selalu bergaduh?
Awak tak suka tengok saya baik–baik saja?
Wow! Kawan yang baik!
Jangan berpura–pura. Saya rasa geram.
Apa? Berpura–pura?
Tak, saya gelarkan ini sebagai pura–pura.
Apa yang awak sedang buat?
Adakah awak berdua sudah gila?
Choi Soo–jin,
saya pelajari sesuatu daripada awak.
Inikah yang dikatakan persahabatan?
Ya.
Saya jaga hati awak kerana kita berkawan.
Kerana saya perlu terus berjumpa awak.
Apa?
Bila saya fikirkan tentang awak semua yang telah berjaya...
Ia membuatkan saya menjadi takut.
Saya paling tak suka tengok betapa
mudahnya awak jalani kehidupan awak.
Awak fikir hidup saya begitu mudah?
Kalau begitu, awak patut hargai
persahabatan ini, bukan rasa cemburu.
Awak yang mempunyai kehidupan yang senang.
Sebab awak yang menipu.
Choi Soo–jin, ijazah Universiti Seoul,
dalam jurusan psikologi.
Oh, ya.
Awak tengah sambung Master di situ juga.
Pelajar yang awak ajar itu.
Awak tak nampak fotonya di laman web saya?
Dia belajar di sekolah yang sama dengan saya.
Dia sedang menipu awak. Dan dia sukakannya.
Awak tak tahukah?
Awak palsukan ijazah awak hanya untuk
mengajar seorang pelajar?
Adakah itu pekerjaan sepenuh masa?
Apa kaitannya dengan awak?
Ia tiada kaitan, tapi bila awak
menghadiri semua uji bakat itu...
Maksudnya, awak nak jadi seperti saya, bukan?
Awak memang tak malu. Awak tahu tak?
Saya diam selama ini untuk awak. Tapi awak...
Saya pun tak sanggup tengok muka awak.
– Hye–ji, tunggu. – Lepaskan.
Saya tiada sebab untuk berada di sini.
Hidup saya semakin berjaya dan
itu membuatkan hidup awak menderita.
Saya bencikan awak.
Yoon Hye–ji, saya bencikan awak.
Awak tak menipu, bukan?
Ibu bapa saya akhirnya sudah bercerai.
Saya rasa saya perlu beritahu sesuatu juga.
Awak seorang kawan yang baik.
Yoo–min, awak sangat kejam.
Awak tak memujuk saya.
Kerana...
Yoo–min...
Awak lebih pentingkan wang
daripada saya sangka.
Apa?
Betul.
Awak fikir orang kaya gunakan duit
untuk selesaikan semua masalah mereka.
Itu apa yang orang ramai sering fikirkan.
Tapi awak kawan saya.
Kalau keluarga saya miskin sekalipun...
Kita tetap boleh menjadi sahabat.
Kalau awak sangat menderita,
kenapa awak tak cakap apa–apa?
Saya sudah cakap banyak kali.
Tapi awak tak pernah dengar.
Awak pernah katakannya sebelum ini.
Saya hanya pilih yang terbaik.
Awak tahu apakah perkara terbaik
yang saya pilih?
Tak, saya tak tahu.
Soo–jin memalsukan ijazahnya,
debut Hye–ji sebagai selebriti.
Penceraian ibu bapa awak.
Kita sebenarnya tak kenal diri masing–masing.
Tak guna.
Jom pergi.
Awak pergilah tanpa saya.
Okey... Mungkin lebih baik begitu.
Kami memerlukan satu sama lain malam ini.
Tapi kami berpisah dan
bawa haluan masing–masing.
Awak gunakannya dengan sangat cermat.
Saya hanya perlu tandatangan di sini?
Saya nak jual beberapa barangan saya.
Awak beli barangan ini?
Sudah tentu.
Kenapa awak jual barangan awak yang berharga?
Saya nak belajar di luar negara.
Saya nak jual kereta saya juga.
Apa? Kenapa?
Ibu bapa saya sudah bercerai.
Keadaan sangat kelam–kabut.
Saya sudah tiada duit langsung sekarang.
Saya menjadi mangsa keadaan.
Awak patut pergi apabila semuanya selesai.
Ya, saya tak nak tangguhkannya lagi.
Selepas saya jual semuanya, saya boleh bayar
pengajian semester pertama.
Menjual barang–barang saya seronok macam
membelinya juga.
Keluarga saya sudah muflis.
Awak bergurau, bukan?
Taklah.
Bila?
Sudah lama.
Kenapa awak tak beritahu kami?
Soo–jin sudah miskin,
jom makan makanan segera.
Soo–jin sudah tiada duit, jangan beli–belah.
Soo–jin sedang hadapi kesukaran, berikan dia
kupon urutan percuma.
Saya tak nak awak rasa kasihan terhadap saya.
Saya sangat takut.
Kenapa awak takut? Awak...
Banyak benda yang awak boleh banggakan.
Ya, saya sudah berusaha keras.
Tapi tiada siapa yang peduli.
Kalau saya bawa beg tangan mewah yang disewa.
Atau saya palsukan ijazah saya.
Sekurang–kurangnya, saya sudah berjaya lepas
pusingan pertama uji bakat.
Saya ingat awak sudah tak mahu berlakon.
Saya berpura–pura seperti tak mahu berlakon.
Kenapa daging ini hangus?
Saya dah luahkan semuanya,
tapi saya masih belum rasa lega.
Tahu kenapa?
Kerana tiada apa–apa yang jelas semasa
awak berada dalam lingkungan usia 20–an.
Saya nak pergi sekarang. Saya perlu berlakon.
Apa?
Di mana?
Awak telah ditinggalkan.
Itu sebahagian daripada kebenaran
yang saya boleh beritahu awak.
Jangan cakap begitu.
Awak akan kehilangan suami awak, segalanya.
Ia tak dapat dielak lagi.
Ia memang sesuai dengan kehidupan awak.
Apa awak nak buat jika saya boleh berjaya?
Tiada apa–apa yang awak boleh lakukan, tiada.
Perempuan gila!
Adakah pelajar teater dan filem selalunya
melakonkan babak di hospital?
Kami lakukannya dengan baik.
Awak tak boleh pegang watak yang elok sikit?
Watak utama ialah pesakit,
jadi kami selalu menjadi orang jahat.
Jika pasangannya adalah orang baik,
mereka tidak akan berada di sini.
Betulkah? Adakah awak rasa saya jahat
terhadap orang sekeliling saya juga?
Awak tak tahu? Awak teruk.
Apa?
Adakah awak rasa saya akan okey nanti?
Sudah tentu. Saya tahu.
Banyaknya awak beli.
Saya tak sabar nak tengok semua ini.
Pakai semuanya bila kita berjumpa lain kali.
Saya yang terima hadiah ini.
Kenapa awak sangat gembira?
Kerana saya lelaki yang pemurah.
Lagipun, sekarang masa untuk beri hadiah.
Apa?
Saya nak ke tandas.
Biar saya pergi sebelum pencuci mulut datang.
Okey.
Mungkin saya juga sukakan awak.
Tunggu saya di Kafe Canada.
– Adakah mereka suruh awak tunggu? – Apa?
Pencuci mulut. Adakah kita perlu tunggu?
Oh... Pencuci mulut.
Mereka tak hidangkan apa–apa lagi?
Mari kita pergi saja.
Bolehkah?
Kawan saya baru tiba dari Kanada.
Lebih baik kalau awak boleh jumpa dia juga.
Tak, saya perlu pulang ke rumah.
Nah.
Yang ini.
Dan ini.
Akhirnya, Chanel.
Saya dapat banyak hadiah hari ini.
Saya patut berikan awak hadiah juga.
Hadiah yang macam mana?
Saya sudah mula datang haid.
Bila?
Semalam.
Tengok? Saya sudah kata semuanya tak apa–apa.
Ya, semuanya okey.
Saya tak suka lihat teman wanita saya risau.
Kita usaha dapatkan anak selepas kita kahwin.
Saya akan pastikan saya lebih berhati–hati.
Awak perlu pergi. Kawan awak sedang tunggu.
Ikut saya lain kali. Dia lelaki yang hebat.
Ya, saya pun nak jumpa dia.
Kawan lelaki itu...
Selamat tinggal.
Kawan!
Kenapa lama sangat?
Apa pun, terima kasih kerana telefon saya.
Adakah awak sedang menjalani penggambaran?
Tak. Saya sudah bersedia selama 4 jam.
Saya rasa seperti nak bunuh diri sekarang.
Awak patut bersyukur kerana mereka tidak
pecat awak selepas apa yang berlaku.
Saya rasa saya tak pernah risau,
sebab itu saya jarang ada masalah.
Awak sudah bercakap dengan Soo–jin?
Belum.
Jangan telefon dia jika awak tak mahu.
Awak hubungi saya untuk membuat saya marah?
Taklah.
Saya nak guna alat ujian kehamilan.
Apa?
Hei! Lee Yoo–min!
Saya faham perasaan awak.
Penantian selama 1 minit...
Perempuan boleh mengandung 365 hari setahun.
Awak perlu gunakan perlindungan
mulai sekarang.
Siapa yang beritahu saya dulu?
Seronok tengok awak masih
boleh buat lawak.
Telefon saya jika nampak 2 garisan, okey?
Jangan rasa tertekan sangat.
Letaklah telefon. Saya nak buang air kecil.
Ish...
Helo?
- Yoo–min, ini saya. Yeong–mi. - Hai.
Saya nak berikan sesuatu kepada awak.
Saya tiada di rumah sekarang.
Saya sibuk dan bekerja lewat malam sekarang.
Saya tahu. Sebab itu saya sudah hantarkan
ke pejabat awak. Yoo–min...
Kita berkawan, bukan?
Kita pergi ke sekolah menengah yang sama.
Saya rasa awak boleh anggap kita berkawan.
Terima kasih.
Saya sangat sibuk sekarang.
Kita bersembang lagi nanti.
Tunggu! Sebentar saja, Yoo–min.
Cakaplah.
Yoo–min, saya nak sangat tengok awak menulis.
Saya akan sentiasa sokong awak.
Saya nak letak telefon sekarang.
Mak...
Siapa?
Maafkan saya.
Ya, saya Lee Yoo–min.
Kenapa?
Dia gantung dirinya dalam bilik mandi semalam
antara pukul 10 sehingga 11 malam.
Yeong–mi... Yeong–mi...
Yeong–mi...
Awak orang terakhir yang dia hubungi.
Adakah awak rapat dengan dia?
Awak boleh pergi sekarang.
Oh Tuhanku. Dia sangat lambat!
Awak datang kerja untuk makan tengah hari?
Helo.
Awak fikir awak boleh datang lambat
hanya kerana idea awak telah diterima?
Saya minta maaf.
Lee Yoo–min, pandang saya.
Kenapa? Ada seseorang yang mati?
Saya tanya, ada seseorang yang mati?
Ya, dia sudah mati.
Apa?
Yeong–mi sudah mati.
Mati?
Pembantu dari agensi kita...
Adakah nama dia Yeong–mi?
– Ya. – Kenapa? Bagaimana dia mati?
Kerana tekanan usia pertengahan 20–an lagi?
Adakah dia kurang upaya?
Tidak.
Jangan cakap begitu.
Awak tak tahu apa–apa.
Yeong–mi..
Yeong–min seorang yang bijak!
Awak akan berasa lega jika awak
minum sesuatu yang hangat.
Minumlah.
Saya tak tahu jika ini masa yang sesuai...
Tapi barang ini dihantarkan kepada awak.
Jangan bersedih.
Jangan menangis.
Fikir bagaimana awak boleh bantu
keluarga dia dan buatlah begitu.
Bila suami saya meninggal dunia,
seseorang pernah katakannya kepada saya.
Saya rasa itu nasihat yang baik.
Oh, awak sudah dinaikkan pangkat.
Awak adalah penulis ke–2 sekarang.
Kehidupan ini lucu, bukan?
Tapi inilah hakikatnya.
(Teknik Karya Penulisan)
Saya rasa loya.
Tahniah.
Apa?
Tahniah kerana menerima anugerah.
Terima kasih.
Menulis ini seronok, bukan?
Saya nak jadi penulis bila sudah besar nanti.
Tapi saya tak berbakat seperti awak.
Saya pun bosan bila baca karya saya sendiri.
Ini untuk awak. Ambillah.
Saya tiru buku ini dan ia berhasil.
Awak betul–betul nak berikannya kepada saya?
Terima kasih banyak–banyak.
Tunggu... Bagaimana dengan awak?
Saya tak perlukannya lagi.
Selepas saya menjadi penulis yang sebenar,
saya akan pulangkannya kepada awak.
Terima kasih banyak–banyak.
Awak akan perlukannya juga nanti.
Saya akan pulangkan semula kepada awak.
Selamat tinggal.
Awak nak saya tolong awak?
Kenapa awak nampak sedih?
Mak...
Kenapa?
Apa yang susah sangat bagi awak?
Mak...
Ada banyak perkara yang saya mahu katakan.
Tapi suara saya hanya akan
keluar apabila saya menangis.
Kawan saya Yoo–min! Jangan menangis.
Senyum dan jeritlah kepada dunia.
Dia cuba kelihatan tenang
sehingga ke akhir hayatnya.
Bukankah ini agak keterlaluan?
Kita bukannya kenal dia pun.
Kalau dia adalah kawan kepada Yoo–min,
dia adalah kawan kita juga.
Adakah saya patut memakai pakaian hitam?
Seperti baju graduasi?
Tanggalkan subang awak.
Warna gincu awak nampak terlalu gelap.
Betulkah?
Itu pun Yoo–min.
Yoo–min.
Lee Yoo–min!
Awak datang! Terima kasih banyak–banyak.
Saya nampak selekeh, bukan?
Memang awak perlu kelihatan
begitu di majlis pengebumian.
Baiklah. Di manakah Hye–ji?
Dia sedang sibuk berlakon.
Dia hantar bunga itu ke sini.
(Daripada pelakon, Yoon Hye–ji)
Yoo–min, awak sepatutnya menjadi
pengerusi alumni selepas ini.
Bagaimana awak boleh kumpulkan semua orang?
Saya hanya paparkan pada Twitter saya.
Yeong–mi mesti seorang yang baik.
Kenapa?
Awak sudah panggil semua orang,
dan sangat ramai orang yang datang ke sini.
Saya tertanya–tanya berapa ramai orang
akan datang bila saya mati?
Hei.
Ada seseorang yang akan datang
ke majlis pengebumian awak.
Iaitu Yoon Hye–ji.
Hei, kawan–kawan.
Saya sudah sampai.
Terima kasih.
Awak tak sejukkah?
Tak.
Cuaca tak sejuk sangat di luar sana.
Penggambaran awak sudah selesai?
Tak, studio tak jauh dari sini.
Sekarang waktu rehat, sebab itu saya datang.
Tapi saya tak sempat nak tukar baju.
Saya terpaksa pakai baju yang ada di set.
Apakah tema penggambaran awak?
Seorang lelaki jambu yang ingin
menjadi seorang wanita.
Bunganya belum kembang lagi, jadi saya sudah
pakai pakaian ini selama 3 jam.
Bila ia akan kembang?
Pergi diri di sebelah bunga yang awak hantar.
Nampak seperti pasangan secocok.
Apa? Bunga itu?
Maafkan saya... Helo.
– Ya. – Awak sibukkah?
Tak, kami tak sibuk.
- Saya pun rapat dengan Yoo–min. - Oh begitu.
Kalau tak sibuk, boleh saya minta autograf?
– Sudah pasti. – Di belakang saya.
Di belakang awak?
Belakang badan awak sangat tegap.
Tunggu sekejap...
Awak sedang tulis novel di badannya?
Saya seorang yang sangat terperinci.
Tulislah sepanjang mana yang awak nak.
Bagaimana dengan anti–peminat?
Awak beri autograf kepada mereka juga?
Awak nak berbaik atau bergaduh?
Saya tak rasa kita perlu bersihkan
botol bir hari ini.
Awak memang teruk.
Awak mulut tempayan.
Hei.
Jom kita minum?
Jom?
Minum!
Enaknya.
Awak berdua minumlah, cepat.
Moga pengebumian Yeong–mi yang sederhana ini,
dapat menghilangkan semua kebimbangan
dalam kehidupan kami selama 24 tahun.
Saya benar–benar harap ia akan terjadi.
(Saya sudah lama berfikir...)
Tak, tak...
(Mungkin kita patut berpisah saja)
Boleh tahan.
Min–hee, bagus!
Apa? Bagus?
Ini kertas saya! Ini memang kertas saya!
Saya dapat 61 markah! Markah tambahan! Wow!
Semua, sila berikan tepukan. Ucapkan tahniah!
Saya pergi dulu!
Saya sudah berjaya!
Oops.
Ikut saya.
Tak, tak, bukan saya.
Saya kata, ikut saya.
Hei! Lepaskan!
Oh Tuhanku.
Ini adalah satu jenayah!
Saya dengar jenayah belia muda agak serius.
Awak nak pergi ke mana?
Ke mana?
Aduh!
Tak guna... Di manakah ia?
Awak tak akan datang ke kelas lagi, bukan?
Apa? Kenapa?
Awak nak mengekori saya balik ke rumah?
Hafal yang ini saja.
Dan awak boleh berbual dengan orang Amerika.
Belajar bersungguh–sungguh.
Kenapa dengan awak? Awak menakutkan saya.
Saya tak tahu.
Ini cara saya untuk ucap selamat tinggal.
Jaga diri awak.
Seung–won! Yoo Seung–won!
Bagaimana awak tahu nama saya? Yoo Seung–won?
Saya nampak pada baju seragam awak.
Ia pun ada tertulis pada buku latihan awak.
Maaf kerana pukul awak.
Saya pun nak minta maaf.
Saya tak mahu awak tahu yang
saya sudah lama sukakan awak.
Selamat tinggal, saya pergi dulu.
Jangan panggil saya lagi.
Dia sangat cantik.
Dia sungguh comel!
Saya pening jika saya menangis dalam sejuk.
Pengarah, awak mempunyai hati yang baik.
Lupakan latihan, kita teruskan saja sekarang.
Sudah tentu.
Beritahu dia, dia perlu buat sendiri.
Hye–ji, boleh tak awak buat sendiri?
Pengarah kita sungguh menjengkelkan.
Dia jadi gila bila kamera mula merakam.
Dia buat saya jadi gila.
Sanggupkah awak lompat dari sini?
Awak tak boleh lakukannya, bukan?
Saya akan lakukannya.
Apa?
Jom kita mulakan penggambaran sekarang.
Terima kasih, Hye–ji.
Kita rakam dalam sekali syot saja!
Kita mulakan penggambaran.
Kita mulakan sekarang saja.
Mula!
Berhenti!
Okey!
Okey! Okey!
Pengarah sudah buat yang terbaik.
Syabas.
Kita tak sempat buat majlis perpisahan pun.
Saya akan balik semasa cuti sekolah.
Awak sudah diterima masuk?
Awak sudah mula bercakap tentang cuti?
Saya yakin.
Saya pasti boleh lulus ujian TOEFL.
Berkawanlah dengan ramai orang Amerika.
Jangan berkawan dengan orang Korea saja.
Pergi jalan–jalan setiap hari, okey?
Saya tak mahu dengar leteran awak lagi.
Hye–ji selalu timbulkan masalah, jadi saya
boleh tengok perkembangannya di Internet.
Pastikan awak selalu aktif di Twitter.
Jangan lupa hubungi saya selalu.
Saya akan bayar bil telefon awak.
Jawab panggilan kami.
Jangan jatuh cinta dan lupakan kawan awak.
Saya tak rasa Hye–ji sempat datang.
Dia sibuk buat penggambaran drama.
(Pengumuman)
Awak patut pergi sekarang.
Pergilah.
Cepat masuk ke dalam.
Jangan beli–belah di kedai bebas cukai
sehingga terlepas penerbangan.
Telefon sebaik saja awak mendarat, okey?
Ini solekan yang mahal,
jadi saya tak mahu menangis.
Jangan menangis.
Saya patut pergi sekarang.
Saya pergi dulu.
Selamat tinggal.
Pergilah.
Saya betul–betul akan pergi sekarang.
Jumpa lagi.
Saya rasa sangat sedih.
Saya tahu. Saya pun rasa sunyi.
Hey! Min–hee!
Kang Min–hee! Hei!
Kenapa awak lambat sangat?
Di manakah Min–hee?
Dia sudah pergi?
Awak patut telefon dulu.
Saya kelam–kabut tadi.
Saya tak bawa telefon.
Apakah itu?
Untuk hari jadi Min–hee.
Saya nak dia tiup lilin.
Oh ya!
Hari ini hari jadinya.
Kenapa dia tak kata apa–apa?
Saya rasa teruk.
Kenapa awak tak telefon dulu?
Saya terlupa.
Kami asyik terlupa, seperti biasa.
Tapi persahabatan kami diteruskan lagi.
Rasa cemburu dan dengki dilupakan saja.
(10 bulan kemudian)
Apa?
Adakah awak rasa sedih? Awak tak akan
terjun dari jambatan, bukan?
Lupakan sajalah.
Saya akan kenalkan awak kepada seseorang.
Awak tak boleh datang ke New York?
Awak kata nak beli tiket dengan duit loteri.
Awak kata nak beli 50 keping tiket lakon.
Dan belanja peminat–peminat saya makan.
Saya mula rasa lega sebab saya tak menang.
Lee Yoo–Min!
Awak tak apa–apakah?
Min–hee tak pergi ke Parsons disebabkan awak.
Watak Hye–ji diberikan kepada pelakon remaja.
Awak pula gagal dalam uji bakat lagi.
Nampak tak, kawan–kawan awak sangat hebat?
Jangan biar kata–kata juri mengecewakan awak.
Kami akan terus gagal selagi awak gagal.
Awak tak membantu. Letaklah telefon.
Saya sangat merindui awak.
– Saya juga. – Saya pun.
Ini memang gila... Saya juga.
Jom letak telefon sebelum ada yang menangis.
Jaga diri awak.
Saya akan melawat awak, okey?
Tunggu! Kita sudah setahun lebih tua!
Letaklah telefon.
Saya meletak jawatan dan berdikari...
Dan hari ini, penyertaan pertandingan drama
saya yang ke–10 telah gagal.
Mungkin ada banyak lagi kegagalan
yang bakal saya hadapi.
Tapi pada usia 25 tahun, inilah masanya untuk
saya memasang cita–cita dan mencabar diri.
Dan sekarang...
Saya berada di pertengahan kehidupan saya.
(Selamat datang pelajar baru Teater & Filem ke–34)
Duduk! Duduk sekarang!
Duduk di kerusi yang mempunyai nama awak!
Awak tak boleh baca huruf Korea?
Bukankah awak sudah agak tua?
(Lee Yoo–min)
Awak nak saya jerit sekali lagi?
Tengok siling, siling...
Angkat punggung awak!
Saya akan pukul awak!
Adakah awak seekor lembu? Kuda?
Kenapa awak ingin dipukul? Diam!
Awak sudah terlambat!
Duduk di sini sekarang.
Jangan pandang ke belakang!
Betul, awak!
Mari masuk dan duduk di kerusi awak.
Saya boleh ganggu awak selama 4 tahun.
Perlukah saya marah awak?
Diam, semua!
Duduk sekarang.
Semua, tolong diam.
Berhenti bercakap.
Hei, awak berempat!
Apa yang lucu sangat?
Kenapa awak ketawa?
Jangan ketawakan saya!
Empat orang kacang hitam!
Jangan ketawa!